"نشان زنده بودن، خطر کردن است. جهیدن است. بی تکیه گاه بار سفر بستن است. به حادثه تن دادن، به انتهای راه نیندیشیدن، با این همه جرئت کردن است:
حقیقت در راه بودن است
ما نه می رویم نه می آئیم
ما در دستان زمانیم
می دانی که ما از سرآغاز در سیرانیم
ما بر فراز دره ها پل ایم
عشق ورزیدن نشان زنده بودن است. جهش است، پرتابی است که به مرگ، به زندگی واقعی منتهی می شود و ناگهان فرشته به مقام آدمیت می رسد.
لحظه
سقوط است
عشق جرئت و جهیدن است
سقوط تا بی انتهاست
و دیگری است اعماق ما
اعماق نه به معنای دوزخ بلکه آن بی انتهایی که آغوشش را به روی سقوط می گشاید و بر خلاء ملکوتی پیروز می شود.
رهایی دیگری است
نگاه کن
همه دروازه ها گشوده شدند."