مردمان در خواب خانه

از آب رفته به جوی... سخن می گفتند،

همهمه یک عده آدمی در کوچه نمی گذاشت

لالایی آرام آسمان را آسوده بشنوم...

                                آرزوی تبسم مرده نمی کنم برای هیچ کس

                                                 شاد باشید

دوباره سطر جدید را شروع می کنم اما باز هم به انتها نرسیده ذوب می شود. نمی دانم طاقت قلم کم است یا کاغذ خوره مداد دارد...

همین یک کاغذ است انگار که من هی خط نوشتم و خط زدم...

انگار حوصله امروز کم است که فقط به خط خطی کاغذ می رسد! می خواهم پاک کن بیاورم، پاک کنم، شاید جای خط خطی هایم باز شود...

... اما
اعجاز ما همین است:
ما عشق را به مدرسه بردیم
در امتداد راهرویی کوتاه
در آن کتابخانه کوچک
تا باز این کتاب قدیمی را
که از کتابخانه امانت گرفته ایم
                               ـ یعنی همین کتاب اشارات را ـ
                                                              با هم یکی دو لحظه بخوانیم
ما بی صدا مطالعه می کردیم
اما کتاب را که ورق می زدیم
تنها
گاهی به هم نگاهی...
ناگاه
        انگشتهای "هیس!"
ما را
        از هر طرف نشانه گرفتند
انگار
        غوغای چشمهای من و تو
                                             سکوت را
                                                            در آن کتابخانه رعایت نکرده بود!

دنیای ما همینه
بخواهی نخواهی اینه!
خب، پریای قصه!
مرغای پر شیکسته!
آب تون نبود، دون تون نبود، چایی و قلیون تون نبود،
کی بتون گفت که بیاین دنیای ما، دنیای واویلای ما
قلعه ی قصه تونو ول بکنبن، کارتونو مشکل بکنین؟»

وقتی کسی را دوست داری یعنی دیگه فداکاری و هزاران مفهوم اخلاقی از قبیل ایثار و از خودگذشتگی و... بی معنی می شه و اخلاق دقیقا جایی معنای واقعی خودش را پیدا می کنه که پای دوست داشتن به معنای عشق ورزی یا نوعی تملک در اون نباشه. اینجاست که انسانیت خودش را واقعا نشون می ده... دلم می گیره... نمی دونم مردم ایران اینقدر عجیب و غریبند یا مشکل از فهم منه که اصلا هیچ مرزبندی توی ذهنشون توی رفتارهاشون، حتی نحوه عملشون اصلا وجود نداره... مسخره است اما جایی که باید عشق بورزن، کینه و دشمنی خرج می کنن، جایی که باید جدی و سرسخت باشن، یاد عشق ورزی می افتن... خیلی مسخره است انگار هیچی جای خودش نیست... کاش اینهمه سنگدلانه ریشه های انسانی را نخشکانیم...

چرا به یاد نمی آورم؟!
کلاغی بر بام خانه تو،
بوی نمور کوچه و کلمات،
نگاه مورب کسی که از انتهای بن بست باز آمده است،
پنجره...
من عادت آرام دقیقه شماری مغمومم.
چرا به یاد نمی آورم؟!
من جای مردگان بسیاری ...

بگذار در کوچه پس کوچه ها آنقدر بدوم تا دشنه تو از آخرین قطره های خونم شهر کویریت را سیراب کند، و جسدم کود رویش گلهای سرخی شود که شاید در هرزگاه های شهر دزدکی از چشمان پاسبان دودآلود بروید...

حوصله پختگی از ادعاهای شعرگونه خام خسته می شود... نشان بزرگی با مرارت و درد، نه ادا و ادعا اهدا کنند... خطاب من! کاش همانند کوه در برابرم قد علم می داشتی تا قامت رعنای استواری را در تو هویدا می یافتم... در تو هنوز خواست به بلوغ نرسیده است.

بی جهت از معانی این مدینه سخن مگوی!
کدام تقابل تاریک؟
یادگاری از قرون قادسیه شاید،
یا ویرانه رباطی از هزاره یزدگردی چندم!
تو بی خود از تخیل، پی آن گریه گمشده می گردی.
چرا تو هی از توالی ویرانه ها
سراغ آلبوم می گیری؟
مگر نان گندم نخورده ای؟
تا اسکله راهی نیست!
تو از ترنم مکرر چلچله می ترسی؟!
تمام روزنامه ها...

لحظه ای دست کشید و شروع به تکلم کرد... از تلخی ها و ناکامی ها... و من همدردی... دلم گرفت...

یادگاری مردگان... شوک شدم... او گورکن قبرهای مقتولان خود بود که بر فراز هر یک فاتحه می خواند، شاید در لحظاتی که فاتحه می خواند مرده زنده می کرد!... این قبر تازه که می کند...

با خود زمزمه می کرد و نمی دانم کجای زمزمه اش مسرت بخش بود که قاه قاه می خندید؟!

و وجودم مملو ترسی بود که از خشم بر می خواست

روزهای بی گاه من، حوصله  ای در امتداد سپری شدن نمی یابند... خنده های جنون در سکوت نگاه گریه هم نمی کنند... چه حوصله ای، هنوز چیزی معنادار مانده است؟؟؟... تمنای چای تو هم بی معنی شدی...

کارگزاران توقیف شد

در روزگار ما بسیارند کسانی  که هنوز خویشتن را شایسته آن نیافته اند که بتوانند بی نظمی ها یا آشفتگی های خویشتن یا اطراف خود  را به شیوه ای خردمندانه زیر نظر گیرند و بدان سر و سامان بخشند.

ما زمانی می توانیم ادعای دردمندی داشته باشیم که درکی از مسئولیت پذیری داشته باشیم. انسانی مسئولیت پذیر است که به مرحله خودآگاهی درونی رسیده و از نیازها و ناتوانی ها و توانایی های خود باخبر است. آنچه بیش از همه قابل رویت است انسان های بی مسئولیتی است که تمام هم و غم روز و شب شان تنها پر کردن لحظات بی ثمرشان است.  گاهی با دیدن این انسان(؟!!!) های شریف از نفس کشیدن به وجد می آیم؟!؟!

و امیدوارم تا در جمع این سرمستان گرفتار نگردیم، که زایده های دردفزا را بیش از این بر انسانیت افزون نکنیم.

هر کسی علتی می تراشد برای دردم. و من خوب می دانم که چرا این درد بی امان، مزمن شده و دست از سرم بر نمی دارد...

خسته از صدای زنجیرم

دنیا دم به دم مرا تو آزردی

من غریبی قصه پردازم

چون غریقی غرق در رازم

گم شدم در غربت دریا

بی نشان و هم آوازم

تنها از دیار خود سفر کردم

...

به سفارش یک دوست فیلم زن دوم را دیدم، تمام طول فیلم گریستم. اما زندگی همینگونه تراژیک خود را بر وجود ما تحمیل می کند و ما چاره ای جز زندگی در این جهنم تمام عیار را نداریم. قصه زندگی ما مملو از این جهنم هاست که دمی در پی جایی برای نفس کشیدن می گردیم و کاش انسان هایی یافت شوند که بتوان در کنارشان دمی نفس کشید، دمی خنده را تبسم کرد. فقط همین

بازآ که در هوایت خاموشی جنونم

فریادها برانگیخت از سنگ کوهساران

ای جویبار جاری زین سایه برگ مگریز

بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز

پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند

دیوار زندگی را زینگونه یادگاران

وین نغمه محبت بعد از من و تو ماند

تا در زمانه باقیست آواز باد و باران

باور نکن رنگین قلمویت را، که بهانه خوبی نیست روزگار... عریانی حضور طاقت تلبیس را در من طاق کرده و تو را تلبیس ابلیس...

خواندیم کتابها را، ورق زدیم صفحات را تا بند محال آباء را پاره کنیم و نگاه از زمین به افق بگشائیم. درس ادب و فحص نه از پی حقارت افزون که سودای جهان را به تحول خود فرو گذاشتیم...

اگر توان سخن، فکر، اراده و خواست، ... نداریم همان به که در پستو، روی تاقچه، توی گلدان بمانیم...