سالهاست مردمان دیار غریب به انتظار منجی غایب نشسته اند... غروب ها که می شود همیشه دلگیر است، تفسیرش نبودن همدلانه اوست... این قصه تراژیک آرزوی محال بشر است که وقتی صدایش شنیده نمی شود با امید در انتظار کور سویی از نجات می نشیند.

اگر توانی هست بلند شو، اگر صدایی هست فریاد زن، اگر ... اما هیچ گاه منتظر نمان، که انتظار همیشه عبث است...

حکم نبود کرده ای مرا، که چه؟

مهره انتقام شدم، که چه؟

... که چه؟

رسیدی به چه، به من بگو که چه

گاهی بی پروا از نتایج و پیامد حرف ها و اعمال به تاخت می رویم و هیچ نگاهی به جراحات وارده نمی اندازیم، چرا؟!

باید عاقلانه زیست، هرچند که خود زندگی هیچ عقلانی نیست و هیچ توجیهی ندارد. عواطف و احساسات تنها امیال واقعی انسان برای انجام کاری است، بی هیچ توجیه منطقی. اما همان قدر که احساس برای تحمل درد، تحمل سختی، تحمل شکنجه کافی است همانقدر هم عقلانی دیدن برای ماندگاری. باید به اعمالمان، گفته هایمان و... با دقت بنگریم و با در نظر گرفتن پیامد آن به استواری ریشه ها کمک کنیم...

لا به لای برگهای خاطره خاک می خورم... از چه سان هنوز دفتر خاطره به جای انبار در کشوی میز مانده است، حیرانم... گاه توهم بودنم، رنگ زندگی می بخشدم و گاه واقعیت نبودنم قطره قطره سوراخ می کند... و من هنوز تقلای ماندنم...

سکوت... سخن... سخن... سکوت...

؟؟؟...

روی موج خسته دریا

می نویسم اوج غم ها را

باز هم تو آمدی بر سر راهم...